Bhí ceiliúradh dodhearmadta i nDaingean Uí Chúis oíche Dé Luain, agus sluaite móra bailithe le chéile chun fáilte a chur roimh laochra an chlub i gcroílár an phobail, tar éis dóibh craobh chlub na hÉireann a thabhairt leo den chéad uair riamh.
Ón tráthnóna bhí na sráideanna maisithe le bratacha dearga agus bána, meirgí moltacha, agus maisiúcháin a léirigh bród agus dílseacht an phobail. Bhí ceol, amhránaíocht agus gáire le cloisteáil ar gach cúinne, agus mothú láidir pobail le brath i measc daoine óga agus aosta araon.
Nuair a shroich an bus oscailte an baile, b’éigean dó moilliú de bharr an tslua mhóir a bhí bailithe. Bhí páistí ar ghuaillí a dtuismitheoirí, bratacha á luascadh acu, agus na himreoirí á nglaoch ainm ar ainm. Ba léir gur bua don phobal ar fad a bhí sa chraobh seo, ní hamháin don fhoireann féin.
Ag croílár an cheiliúrtha tugadh Corn Aindí Uí Mhuireagáin ar ardán sealadach, agus fuair na himreoirí agus na bainisteoirí fáiltiú laochúil. Labhair an captaen, Paul Geaney, go paiseanta faoin turas fada a bhí déanta ag an bhfoireann, faoi na dúshláin, na hamhrais, agus faoin gcreideamh a choinnigh iad ar an mbóthar ceart.
“Is bua é seo do gach duine sa Daingean do gach duine a chaith geansaí an chlub riamh, agus do gach duine a sheas linn sna hamanna crua,” a dúirt sé, agus bualadh bos millteach á thabhairt dó.
Mar chuid de na himeachtaí, thug an fhoireann cuairt ar na reiligí áitiúla freisin, agus iad ag tabhairt leo Chorn na hÉireann, Chorn na Mumhan agus Chorn Chiarraí. Stop siad ag huaigheanna iar-imreoirí, iar-oifigeach agus tacadóirí, ag léiriú meas agus buíochais dóibh siúd a chabhraigh le bunús an chlub a thógáil agus nach raibh in ann a bheith i láthair don lá stairiúil seo. Ba mhóimint chiúin, mheasúil í, a mheabhraigh do chách nach ndéantar rath gan oidhreacht.
I measc na scéalta ba mhó a chuaigh i bhfeidhm ar an slua, bhí scéal Gavin Curran. Cé go raibh sé lárnach sa cheiliúradh, b’éigean dó slán a fhágáil leis an bhfoireann agus leis an bpobal go moch oíche Dé Domhnaigh, agus é ag taisteal chun na hAstráile chun bualadh lena mhac nuabheirthe, Óigí Curran, den chéad uair.
Ba mhóimint speisialta agus chorraitheach í, agus na comhghleacaithe ag tabhairt barróg agus dea-ghuí dó, agus a fhios acu go raibh turas pearsanta eile tábhachtach os a chomhair. Léirigh an scéal sin an chothromaíocht idir spórt, teaghlach agus saol, agus an íobairt a dhéanann imreoirí ar son a gclub agus a muintire.
Lean an ceiliúradh ar aghaidh go mall san oíche, le ceol traidisiúnta, comhráite fada, agus cuimhní á roinnt idir cairde agus comharsana. Bhí mothú ann go mbeidh an oíche seo luaite go ceann na mblianta amach romhainn i scéalta an phobail.
Ba i ndiaidh na n-imeachtaí sin, áfach, a tháinig scéal brónach a chuir scáil bhróin ar an bpobal. D’éag Maura Murphy, tacadóir dílis de chuid an chlub, Dé Céadaoin beag ina dhiaidh sin. Bhí sí i láthair i bPáirc an Chrócaigh Dé Domhnaigh, ag tacú go bródúil lena foireann, mar a rinne sí i gcónaí.
Ba dhuine í Maura a raibh grá ar leith aici do Dhaingean Uí Chúis, do CLG, agus don phobal áitiúil. Ba ghnách í a fheiceáil ag cluichí idir óg agus aosta, báisteach nó grian, agus níor theip uirthi riamh seasamh leis an gclub.
Cuireann Daingean Uí Chúis agus pobal an cheantair a gcomhbhrón ó chroí in iúl do mhuintir Maura, dá teaghlach, dá cairde agus dá comhghleacaithe, agus iad ag cuimhneamh ar bhean a thug tacaíocht, dílseacht agus cineáltas gan teorainn don chlub.
Mar fhocal scoir, ba dheimhniú arís iad an ceiliúradh seo go bhfuil CLG i bhfad níos mó ná cluiche. Is pobal é, is teaghlach é, is traidisiún beo é a nascann glúine le chéile, idir lúcháir agus bhrón, idir bhua agus chaillteanas.
Idir áthas an bhua, cuimhne na ndaoine a d’imigh rompu, scéal Gavin agus Óigí, agus cuimhne ar Maura Murphy, beidh cuimhne ar an tseachtain seo i nDaingean Uí Chúis go deo.